#starezdjecia #photoshop…

#starezdjecia #photoshop #koloryzacja #historia #tatry #zakopane
Zapraszam:
https://m.facebook.com/toztoprzodek/?ref=m_notif&notif_t=feedback_reaction_generic
Instagram: pabij83
Zdjęcie pierwszych przewodników tatrzańskich wykonane przez Awita Szuberta ok 1877 roku. Od lewej: Wojciech Roj, Jędrzej Wala młodszy, Jędrzej Wala starszy, Szymon Tatar i Maciej Sieczka. W wieku XIX wycieczki w Tatry zyskały popularność. W podtatrzańskich miejscowościach rozwinęło się zaplecze noclegowe. Wraz ze zwiększającą się liczbą turystów wzrosło zapotrzebowanie na przewodników. W drugiej połowie XIX wieku działali przewodnicy, którzy znali całe Tatry i przyczynili się do szybkiego rozwoju turystyki i taternictwa. W 1873 roku powstało Towarzystwo Tatrzańskie, którego zadaniem był rozwój turystyki, badania naukowe i ochrona przyrody w Tatrach. Przewodnictwo zostało objęte w ramy organizacyjne. W 1877 przewodnicy otrzymali legitymacje. Jędrzej Wala starszy (ur. 1820 w Zakopanem, zm. 1896 tamże) – ojciec Jędrzeja Wali młodszego. Tatry poznał jako kłusownik, polując na kozice i świstaki. Przewodnictwem zajął się po 1850 r., szybko stając się obok Macieja Sieczki jednym z najbardziej cenionych przewodników. Podobnie jak Sieczka porzucił kłusownictwo i stał się jednym z najgorliwszych strażników przyrody. Chodził po Tatrach z wieloma wybitnymi artystami i naukowcami. Jędrzej Wala dokonał wielu pierwszych wejść na szczyty i przełęcze tatrzańskie. Do późnych lat życia zachował tężyznę fizyczną, jeszcze w 1895 r. wchodził z turystami na Krzyżne. Szymon Tatar starszy (ur. 1828 w Zakopanem, zm. 13 czerwca 1913 tamże) – bratanek Tomasza Tatara, jednego z ostatnich, tatrzańskich zbójników. Tatry poznał jako kłusownik. Prowadząc turystów, dokonał wiele wybitnych przejść. Z Tytusem Chałubińskim wszedł na Gerlach, Wysoką oraz Lodowy Szczyt. Tatar znany był z umiejętności przewodnickich i inteligencji. Ceniono go również za pogodę ducha i charakterystyczne poczucie humoru. Po roku 1890 zaprzestał przewodnictwa i zamieszkał na Skibówkach. Kazimierz Przerwa-Tetmajer poświęcił Szymonowi Tatarowi wiersz „Ostatni”. Maciej Sieczka (ur. 1824 w Zakopanem, zm. 1897 tamże) – jeden z najsłynniejszych przewodników tatrzańskich. Góry poznał dzięki pasji polowania na kozice. Dla uniknięcia poboru do wojska przez pewien czas korzystał gościnnie z kryjówek Tomasza Tatara. Polował też razem z Sabałą na niedźwiedzie. W późniejszych latach zaprzestał kłusownictwa i wspólnie z Jędrzejem Walą pełnili role strażników chroniących kozice i świstaki. Zakładał klamry na szlaku na Rysy. Jeszcze przed powstaniem Towarzystwa Tatrzańskiego prowadził w Tatry wielu znanych badaczy gór i taterników. Kiedy Towarzystwo podzieliło przewodników na trzy klasy, Maciej Sieczka został przydzielony od razu do pierwszej, dzięki czemu mógł turystów prowadzić na najtrudniejsze szczyty. Zmarł na skutek ciężkiej choroby. Wojciech Roj (ur. 1839 w Zakopanem, zm. 1924 tamże) – polski gazda, kowal i cieśla, przewodnik tatrzański. Od 1873 uczestniczył w wyprawach w góry zakopiańskiego proboszcza Józefa Stolarczyka oraz Tytusa Chałubińskiego. W trakcie górskich wypraw wykazywał się talentami organizatorskimi i kulinarnymi oraz życzliwością i troską o towarzyszy. W środowisko przewodnickie został wprowadzony przez starszych Macieja Sieczkę i Szymona Tatara starszego. W 1874 wspólnie z Tatarem wspiął się nową drogą na Gerlach. Trzy lata później (1877 r.) razem z Sieczką i Chałubińskim jako pierwsi zdobyli Mięguszowiecki Szczyt. Wysoko ceniono go za ciekawą osobowość, umiejętności gawędziarskie i inteligencję. Podejmował u siebie i był przewodnikiem wielu wybitnych osobistości. Jędrzej Wala młodszy (ur. 1841 w Zakopanem, zm. po 1900 w okolicach Preszowa) – syn Jędrzeja Wali starszego. Był przedstawicielem młodszego pokolenia przewodników tatrzańskich i wśród nich jednym z najlepszych. Od 1877 należał do I klasy przewodnickiej. Znany był z wielkiej wiedzy na temat Tatr. Uczniem Wali młodszego był Klimek Bachleda, zwany później „królem przewodników”. Przeszedł wiele istotnych dróg w wysokich partiach Tatr. W roku 1898 wyjechał na stałe na Węgry, w okolice Preszowa i tam założył gospodarstwo i rodzinę, a wkrótce prawdopodobnie zmarł.